Cathy's wedding

Wist je dat > Cathy in NL én in Italië getrouwd is?

Cathy's wedding

Geschreven door Cathy op 16 april 2018
Op 10 september 1998 trouwde ik met mijn ’highschool’ liefde Marco. Het lijkt en is stiekem al een eeuwigheid geleden. Dit jaar wordt het 20 jaar dat we getrouwd zijn, wat een porseleinen bruiloft heet (dat moest ik even opzoeken ;-)). Nu zijn we ouders van 2 meiden, hebben twee hondjes ‘Happy’ en ‘Ness’, wonen we in ons droomhuis, werken we beiden zelfstandig en hebben we een heerlijk leven als gezin waar ik onwijs blij mee ben!

Nu ik zelf al zoveel bruiloften heb meegemaakt, vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als ik het in deze tijd zou doen. Wat zou ik anders hebben gedaan en waar? Het is sowieso een andere tijd en er zijn trends die echt van nu zijn.

Huwelijksaanzoek

Ik fantaseerde al als klein meisje van trouwen. Maar ik was ook erg ouderwets en moest wel ‘gevraagd’ worden. Het huwelijksaanzoek kreeg ik heel romantisch op een boot (ik ben gek op varen) in Bodrum in Turkije. Ik was, na heel vaak het idee gehad te hebben dat het nu echt zou gebeuren, toch erg verrast. Het was dus zeer geslaagd en de datum kon geprikt worden. Het werd 10 september 1998. Om me heen waren nog niet veel mensen getrouwd en ik had dus weinig voorbeelden, maar ik wist wel dat ik de trouwlocatie niet te ver weg wilde. De locatie moest karakter hebben. Het werd uiteindelijk het oude stadhuis in Geervliet voor de ceremonie. Ook de locatie waar we het feest gaven en waar we wilden dineren moest uitstraling hebben en iets ‘ongedwongen’. Ons oog viel op Restaurant Plaszicht in de Bernisse (wat niet meer bestaat).

Locatie? Check! En nu?

Uitnodigingen, fotograaf, jurk, pak, wie worden onze getuigen en wat voor entertainment enz. Waar moet je beginnen? Ik vond het allemaal even leuk en ik begon gewoon bij het begin. Wie trouwt ons? In ons geval was dat een ambtenaar van de Burgerlijke stand. Gewoon van de gemeente, zelfstandige ambtenaren waren er in die tijd niet. De kapster/ visagiste vond ik ook belangrijk en ik koos voor iemand uit het modellenvak waar ik al contact mee had gehad in het verleden. En dan nog een belangrijk punt, de fotograaf. Ik had een album gezien bij familie en vond dat mooi. We gingen op gesprek en boekten hen gelijk. We hebben niet verder gezocht eigenlijk. En dan de keuze om wel of niet in de kerk te trouwen. Ik ben religieus opgevoed, maar Marco niet. We besloten dat het toch wat vreemd zou zijn wanneer je niet beiden geloofde. Dus geen kerkelijke inzegening voor ons.

De grote dag!

We sliepen beiden bij onze ouders thuis. Hoewel je je altijd heel druk maakt om het weer, ik dus ook, was het weer op onze dag gelukkig goed. Wat was ik op van de zenuwen, zou alles wel lopen, perfectionist als ik ben, zoals we het hadden gepland? Onze trouwauto was een cabrio-kever en stond al te wachten, toen mijn aanstaande man binnen kwam en me voor het eerst zag. Dat was denk ik wel het mooiste of eigenlijk het spannendste moment van de dag. We hadden regen als we binnen zaten en de zon scheen wanneer we buiten kwamen. Dus de kever open en op naar het stadhuis waar iedereen op ons stond te wachten. Na de ceremonie gingen wij foto’s maken op o.a. het strand van Rockanje. En daarna voegde we ons bij de gasten. Voor de avond hadden we een band geregeld en was het nog tot de late uurtjes gezellig. Grappig is wel dat ik me besef hoe lang het is geleden. Het stadhuis in Geervliet is niet meer in gebruik voor het verstrekken van huwelijken. Restaurant Plaszicht bestaat niet meer. De visagiste is van de aardbodem verdwenen. De winkel waar ik mijn jurk vandaan heb, Bruidszaak Avenue, is failliet gegaan. De enigen die nog werkzaam zijn, in wat hij en zij destijds deden, is fotograaf Arjo van der Graaff samen met zijn vrouw Astrid.

Het verhaal kreeg een vervolg!

Tijdens onze vakanties in Italië bezochten (en bezoeken) we altijd wel een kerkje, waar we een kaarsje aan staken. Wanneer ik dan weer in zo’n prachtige kerk was en de sfeer in me opnam, besefte ik dat ik het door de jaren heen wel erg jammer vond dat we nooit in de kerk getrouwd waren. En zo geschiedde het 10 jaar later, twee meisjes verder. We zochten een weddingplanner en we planden onze reis én vakantie naar Volterra in Italië. We wilden het klein houden. Het ging namelijk echt om het besef wat we samen hadden en wilden dat heel graag nog een keer naar elkaar uiten. Drie weken aan de sla en de crackers en ik kon mijn jurk weer aan. Marco kocht een nieuw pak en de meisjes kregen schattige witte jurkjes. Wat was het leuk! En wat hebben we genoten! Zo massaal als dat het 10 jaar geleden was, zoveel mensen, zoveel dingen die je afleidde van waar het werkelijk om gaat, zo relaxed was het nu. Na 10 jaar huwelijk ben je wijzer geworden, je weet wat het huwelijk inhoud en om dan elkaar weer aan te kijken en tegen elkaar te zeggen waarom diegene nog steeds je allerbeste maatje is, was voor ons echt heel bijzonder. Na de plechtigheid zijn we met zijn tweeën twee dagen naar Florence gegaan. Het was top!